ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: 3 «ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ» δραπετεύουν απο τον Πολυχώρο VAULT για να μιλήσουν στο freshart24.gr για την παράσταση τους!
Παρασκευή, 09 Μαρτίου 2018 11:22 Σχολιάστε πρώτοι! συνέντευξη Φυλακισμένες πολυχώρος Vault Θέατρο θεατρικές παραστάσεις Σοφία Ρούσου Μαργαρίτα Παπαντώνη Στίλβη Ψιλοπούλου Αναστασία Σταυράκη Δημήτρης Καρατζιάς

Φωτογραφίες: Μιχάλης Ντάλλας
Συνέντευξη: Αναστασία Σταυράκη

Η Σοφία Ρούσου, η Μαργαρίτα Παπαντώνη, και η Στίλβη Ψιλοπούλου σε μια αποκλειστική συνέντευξη για το Fresh Art24 για τις Φυλακισμένες που παρουσιάζονται στο VAULT

fa24) Φυλακισμένες. Στον Πολυχώρο Vault. Ένα έργο σκληρό και αληθινό που αναφέρεται στην Ισπανία του 1950. Πόσο ταυτίζεται με την εποχή μας αυτό το έργο;

Σοφία: Ζούμε δυστυχώς σε σκληρές εποχές. Η κατάσταση στις φυλακές δεν έχει βελτιωθεί πολύ περισσότερο, ενώ η οικονομική κρίση έπληξε μια ήδη δυσχερή κατάσταση, οι ελλείψεις που υπάρχουν σε βασικά είδη ανάγκης είναι τρομερές. Η ασυδοσία όπως και στο έργο κυβερνά τη ζωή μας, σε όλα τα επίπεδα. Η εξουσία του ισχυρού επιβάλλεται στην δικαιοσύνη. Η θέση της γυναίκας, φαινομενικά και μόνο έχει καλυτερέψει, αλλά πραγματικά πείτε μου: Έχει φωνή μια γυναίκα που εκδίδεται για να επιβιώσει στην Ελλάδα του 2018; Έχει φωνή ο αδύναμος στην Ελλάδα του 2018; Για όλα αυτά μιλάει το έργο.

Μαργαρίτα: Σ' αυτό το έργο παρακολουθήσαμε τη ζωή κάποιων φυλακισμένων γυναικών. Αυτή την περίοδο, για τους περισσότερους από εμάς η ζωή είναι αρκετά δύσκολη, κυρίως από οικονομικής άποψεως. Υπάρχει αγωνία για το αύριο, περιμένουμε κι εμείς κάτι, κάποιον να έρθει και μας βγάλει από αυτή την κατάσταση. Κάπου εκεί εντοπίζω την ταύτιση του έργου με την εποχή μας.

Στίλβη: Απόλυτα. Μπορεί οι λέξεις που χρησιμοποιούμε να αλλάζουν, οι δεκαετίες να διαδέχονται η μία την άλλη όμως οι κοινωνίες και τα συστήματά τους μένουν πάντα ίδια. Η ιστορία τείνει να επαναλαμβάνεται και η καταπίεση των συστημάτων μοιάζει να μη τελειώνει ποτέ. Γι' αυτό και το έργο αυτό είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Δεν αναφέρεται μόνο στα σωφρονιστικά συστήματα καθαυτά αλλά έχει συμβολικό χαρακτήρα.

fa24) Μιλήστε μας λίγο για την υπόθεση του έργου και τα μηνύματα που στέλνει στον θεατή.

Σοφία: Το έργο διαδραματίζεται σε γυναικείες φυλακές την δεκαετία του ’50 στην Ισπανία, εποχή δικτατορίας του Φράνκο, μετά τον πόλεμο. Έχουν γίνει οι πολλές εκκαθαρίσεις και οι φυλακές είναι γεμάτες πολιτικούς κρατούμενους, αυτούς που γλίτωσαν την εκτέλεση. Η ισπανική εκκλησία είναι κοντά στο καθεστώς, ως εκ τούτου επιβάλλεται, ως πρόσχημα τουλάχιστον, ο καθωσπρεπισμός και η σεμνοτυφία. Η φυλακές γεμίζουν με εκδιδόμενες γυναίκες μέχρι γυναίκες που έχουν διαπράξει μοιχεία. Όλες αυτές οι γυναίκες περιμένουν την λύτρωση, με τη μορφή χάρης που δίνεται σε μια από αυτές κάθε δέκα χρόνια από τον Επίσκοπο.Τα μηνύματα που στέλνει, είναι αυτό της ελπίδας στο όνειρο, σε κάτι καλύτερο, καθώς κι ότι σε οποιαδήποτε κατάσταση κι αν βρεθούμε, έχοντας χάσει την πίστη μας στην ανθρωπιά, θα βρεθεί ένας άνθρωπος να μας σφίξει τον ώμο.

Μαργαρίτα: Σε ένα μοναστήρι - φυλακή στην Ισπανία του 1950 κάθε δέκα χρόνια δίνεται από τον επίσκοπο χάρη σε μια από τις φυλακισμένες. Η ιστορία εκτυλίσσεται μια βδομάδα πριν δοθεί η χάρη. Βλέπουμε τις συνθήκες της ζωής τους, τις σχέσεις μεταξύ τους και με το προσωπικό του μοναστηριού. Βλέπουμε τη θέληση, την αγωνία τους για να πάρουν τη χάρη, τον τρόπο που παλεύει η κάθε μία για αυτήν. Αυτό πιστεύω είναι και το κυριότερο μήνυμα που παίρνει ο θεατής φεύγοντας, οτι ακόμα και στις χειρότερες καταστάσεις η ελπίδα μένει ζωντανή.

Στίλβη: Η υπόθεση αφορά την καθημερινότητα των γυναικών που βρίσκονται σε μία φυλακή ενός μοναστηριού σε μια επαρχιακή πόλη της Ισπανίας. Άθλιες συνθήκες διαβίωσης και η κάθε μία να παλεύει να ορίσει την ταυτότητά της, το ποιά είναι και ποια θα γίνει. Δύσκολες στιγμές για να ορίσει ένας άνθρωπος τον εαυτό του μέσα σε οποιοδήποτε κοινωνικό πλαίσιο (Υπό τη σκιά πάντα της ''χάρης'' που πρόκειται να δώσει ο επίσκοπος σε λίγες μέρες σε μία τυχερή προς τιμή της Αγίας Περπέτουα. Γεγονός που γίνεται κάθε δέκα χρόνια.)

fa24) Οι “φυλακισμένοι” έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται;

Σοφία: Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να ονειρεύεται, αυτό είναι που μας κινεί, που μας κάνει να σηκωνόμαστε από το κρεβάτι το πρωί, η προσδοκία, κανείς δεν μπορεί να το απαγορέψει σε κανέναν.

Μαργαρίτα: Δικαίωμα στο όνειρο έχουν όλοι οι άνθρωποι, η σκέψη και η ψυχή δεν φυλακίζονται.

Στίλβη: Οι ''φυλακισμένοι'' το πιο επαναστατικό πράγμα που μπορούν και που τους μένει να κάνουν είναι να ονειρεύονται. Μου αρέσει που βάζεις το ''φυλακισμένοι'' σε παρένθεση. Έτσι οι λέξη γενικεύεται και αφορά και τους άλλους ''φυλακισμένους''. Αυτούς, τους ''έξω'', που βρίσκονται υπό την κατοχή μιας εργασίας που δεν θέλουν, μιας οικογένειας που δεν έχουν επιλέξει και τέλος του κοινωνικού προσωπείου που αναγκάζονται να φορούν καθημερινά φοβούμενοι να τολμήσουν το διαφορετικό. Δυστυχώς οι θεσμοί αυτής της κοινωνίας που ζούμε, μας ευνουχίζουν καθημερινώς κάνοντάς μας να νιώθουμε ανεπαρκείς και μισοί.

fylakismenes1

fa24) Και έχουν το δικαίωμα να κάνουν τα πάντα για την ελευθερία;

Σοφία: Το «τα πάντα» είναι πολύ γενικό. Φυσικά όχι. Όταν επιλέγεις να ζήσεις εντός μιας κοινωνίας, μαθαίνεις πως η κοινωνία αυτή διέπεται από νόμους. Αν κάνεις κάτι ενάντια στους νόμους η κοινωνία αυτή θα μπει στη διαδικασία να σε σωφρονίσει, βάσει των μέχρι τώρα κανόνων. Στην περίπτωση που κάποιος καταδικάζεται αδίκως, πχ γιατί πήγε κόντρα σε κάποιον ισχυρό, δεν ξέρω αν εκεί μπορεί όντως να καταφύγει στο «τα πάντα» που αναφέρετε, εγώ θα τον δικαιολογούσα πάντως.

Μαργαρίτα: Τα πάντα μέσα σε νόμιμα πλαίσια, χωρίς να βλάψουν άλλους ανθρώπους.

Στίλβη: Ναι, εφόσον δεν ενοχλούν κανέναν και εφόσον αναλαμβάνουν την ευθύνη της ελευθερίας τους, η οποία είναι και το πιο σημαντικό πράγμα απ' όλα.

fa24) Οι ανθρώπινες σχέσεις μπορούν να μπουν πιο πάνω από το προσωπικό συμφέρον, στο έργο αλλά και στη ζωή;

Σοφία: Αυτό θα έπρεπε να γίνεται, ξέρω πολλούς ανθρώπους που το έχουν καταφέρει και δίνουν την ελπίδα. Εντέλει, εξαρτάται από το τι θα ορίσει κάποιος ως προσωπικό συμφέρον.

Μαργαρίτα: Εξαρτάται από το χαρακτήρα και τα πιστεύω του καθενός. Για μένα οι σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω μου έχουν μεγαλύτερη αξία.

Στίλβη: Φυσικά και μπορούν και θα έπρεπε να μπαίνουν πιο πάνω από το προσωπικό συμφέρον. Έτσι οι άνθρωποι θα ένιωθαν πραγματική ευτυχία, μακριά από τα τείχη που χτίζει ο εγωισμός, μακριά από τα αντικαταθλιπτικά και τις υπερφίαλες αξιώσεις. Φτάνει μόνο κανείς να παρατηρήσει πόσο ευτυχισμένα και ανέμελα είναι τα παιδιά. Ζουν στο τώρα και μένουν αναλλοίωτα. Αν παίρναμε παράδειγμα από εκείνα τότε τα πιο πολλά προβλήματά μας θα είχαν λυθεί.

fa24) Είναι μια παράσταση που δεν έχει έναν πρωταγωνιστή. Αντίθετα καταφέρνει 16 άτομα να μοιράζονται ισάξια το “βάρος” της παράστασης και ταυτόχρονα να ξεχωρίζουν ένας ένας πάνω στη σκηνή. Πόσο δύσκολο είναι να συντονιστούν τόσα άτομα και να λειτουργήσουν ατομικά αλλά και ως σύνολο πάνω σε μια μικρή σκηνή;

Σοφία: Καταρχάς, είναι η δομή του έργου που βοήθησε, το ίδιο το έργο αναδεικνύει με τέτοιο τρόπο τον κάθε χαρακτήρα ώστε να δημιουργείται αυτή η ισορροπία. Από την άλλη ο συντονισμός, ειδικά στις σκηνές συνόλου, θέλει πολύ δουλειά, αλλά με τη καθοδήγηση του Δημήτρη Καρατζιά, του σκηνοθέτη μας, όλα μας ήρθαν πολύ εύκολα.

Μαργαρίτα: Ήταν αρκετά δύσκολο, ιδιαίτερα για το σκηνοθέτη μας, αλλά πιστεύω οτι έκανε μια εξαιρετική δουλειά, φώτισε τον κάθε ρόλο ξεχωριστά και με ένα μαγικό τρόπο κατάφερε να κάνει μια παράσταση συνόλου. Επίσης θεωρώ οτι η μικρή σκηνή βοηθάει στη δημιουργία της ατμόσφαιρας του έργου και στο δέσιμο της ομάδας.

Στίλβη: Το πιο σημαντικό πράγμα νομίζω που μπορεί να κάνει κάποιος για να δώσει αξία στη δουλειά του και να την ανυψώσει είναι να ανυψώσει πρώτα τους άλλους. Αυτό τα εμπεριέχει όλα.

fa24) Είναι ψυχοφθόρο για έναν ηθοποιό να παίζει σε μία τόσο απαιτητική συναισθηματικά παράσταση ή είναι το ίδιο όπως και σε μία κωμωδία ας πούμε;

Σοφία: Το κάθε έργο έχει τις δικές του απαιτήσεις. Αλλά, ναι είναι δύσκολο να συναισθάνεσαι όλον αυτόν τον πόνο και την αδικία.

Μαργαρίτα: Θα μιλήσω για τον εαυτό μου και θα πω ότι δεν είναι ψυχοφθόρο αλλά εκτονωτικό. Για την κωμωδία ισχύει το ίδιο αλλά με λίγο διαφορετικό τρόπο.

Στίλβη: Μπορεί να είναι ψυχοφθόρο όμως λειτουργεί και λυτρωτικά παράλληλα. Οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι και από θετικά αλλά και από αρνητικά συναισθήματα και θα πρέπει να τα κοινωνούμε και τα δύο για να είμαστε αληθινοί. Ειδικά ως ηθοποιοί έχουμε χρέος να φωτίζουμε ανθρώπους και καταστάσεις που δεν θα φαίνονταν υπό άλλες συνθήκες. Οφείλουμε να δείχνουμε πως υπάρχουν και σκοτεινά σημεία επίσης. Μέσα από αυτό έρχεται και η λύτρωση.

fylakismenessynentefxi1

fa24) Όλα αυτά τα συναισθήματα και την ένταση της παράστασης την κουβαλάτε και στο σπίτι σας μετά την παράσταση ή μένουν όλα στο θέατρο;

Σοφία: Μένουν στο θέατρο, η ένταση ναι, δηλαδή μπορεί να βρεις τον εαυτό σου σε μια εγρήγορση την στιγμή που θα έπρεπε να χαλαρώνεις. Τα συναισθήματα όμως όχι, τελειώνουν με το χειροκρότημα στο τέλος της παράστασης, όταν βλέπεις στα μάτια των θεατών ότι η επικοινωνία επιτεύχθηκε.

Μαργαρίτα: Οφείλουμε στον εαυτό μας να τα αφήνουμε πίσω. Είναι πιο υγιές πιστεύω. Φυσικά πάντα κάτι μένει, υπάρχει υπερένταση μετά την παράσταση.

Στίλβη: Σίγουρα επηρεάζεσαι, ως ένα βαθμό όμως. Αυτό πολλές φορές λειτουργεί βέβαια και αντίστροφα. Δηλαδή μπορεί την προσωπική σου ένταση που την κουβαλάς από την καθημερινότητά σου να τη βγάλεις πάνω στο ρόλο. Έτσι ανοίγονται νέες διαστάσεις δημιουργίας.

fa24) Τί είναι αυτό που κάνει μια παράσταση επιτυχημένη; Το σενάριο; Οι ηθοποιοί; Ο σκηνοθέτης; Κάτι άλλο;

Σοφία: Όλα αυτά που αναφέρατε.

Μαργαρίτα: Όλα αυτά συμβάλλουν. Πιστεύω επίσης, οτι μια παράσταση επιτυχημένη την κάνει το κοινό.

Στίλβη: Η αγάπη όλων όσων εμπλέκονται σε κάθε δουλειά. Γιατί η αγάπη γεννά το μεράκι και το μεράκι την επιτυχία.

fa24) Σε μία εποχή όπου πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι ο θεατής θέλει να γελάσει για να ξεφύγει από τα προβλήματα του πώς καταφέρνει ένα τέτοιο έργο να κλέβει την παράσταση; Τί είναι αυτό που ψάχνει και τελικά βρίσκει ο κόσμος στις φυλακισμένες;

Σοφία: Δεν πιστεύω ότι οι θεατές έρχονται στο θέατρο για να ξεφύγουν από τα προβλήματά τους. Πιστεύω ότι ο κόσμος επιθυμεί να συγκινηθεί, με την ετυμολογική έννοια της λέξης, μέσα από την συγκίνηση μαθαίνουμε, αποκτούμε εμπειρίες τις οποίες δεν ζήσαμε εμείς. Αυτό που συγκινεί λοιπόν είναι η αλήθεια της ιστορίας που λέγεται επί σκηνής. Αυτό, πιστεύω ότι βρίσκει ο κόσμος στις Φυλακισμένες, την αλήθεια του κάθε χαρακτήρα, που αποτελεί και την ιστορία.

Μαργαρίτα: Βρίσκει συγκίνηση, βρίσκει ανθρώπους που παλεύουν για την ελευθερία και τα όνειρά τους, βρίσκει ίσως και λίγο κουράγιο για τον εαυτό του.

Στίλβη: Νομίζω πως η πραγματική ευτυχία πηγάζει από την αλήθεια. Όταν βλέπεις την αλήθεια ωμή και ακατέργαστη όπως είναι τότε νιώθεις πραγματικά ελεύθερος και ευτυχισμένος. Μήπως οι άνθρωποι έχουν απλά την ανάγκη να δουν κάτι για να γελάσουν/διασκεδάσουν χωρίς όμως να ψυχαγωγηθούν (χωρίς βέβαια η ψυχαγωγία να αναιρεί το γέλιο) μόνο και μόνο για να αποδράσουν από τα προβλήματά τους και κυρίως από τις ευθύνες τους; Μήπως θα ήταν καλύτερο να αναλάβουμε επιτέλους τις ευθύνες μας, να αποφασίσουμε εμείς για τους εαυτούς μας και να λύσουμε τα προβλήματά μας κοιτώντας τα κατάματα; Μήπως τελικά θέλοντας μονίμως να αποδράσουμε από κάτι το γιγαντώνουμε τελικά;

fa24) Θα μας συστήσετε τους συντελεστές του έργου;

Σοφία: Φυσικά! Έχει γραφτεί από τους Ignacio del Moral & Verónica Fernández, την μετάφραση την έχει κάνει η Μαρία Χατζηεμμανουήλ. Μας σκηνοθέτησε, μας χορογράφησε, μας καθοδήγησε με πολύ υπομονή και τεράστια αποθέματα αντοχής, ο Δημήτρης Καρατζιάς. Την πρωτότυπη μουσική την έχει γράψει ο πολυτάλαντος Μάνος Αντωνιάδης. Είχαμε τρείς βοηθούς σκηνοθέτη που πρέπει να ευχαριστήσουμε που μας στάθηκαν με κάθε τρόπο, είναι η Δανάη Μπαρούχου, η Γιελένα Γκάγκιτς και η Ντανιέλα Στράτι.

Μαργαρίτα: Επίσης, τα κοστούμια και σκηνικά είναι του Γιώργου Λυντζέρη, την κατασκευή των σκηνικών έκανε ο Κώστας Μπακάλης και των κοστουμιών η Μάρθα Χριστοφορίδου. Φωτισμοί Βαγγέλης Μούντριχας, φωτογραφίες Χριστίνα Φυλακτοπούλου.

Στίλβη: Κι είμαστε 16 οι ηθοποιοί της παράστασης, παίζουν λοιπόν οι : Ντέμη Αντωνοπούλου, Στέλλα Μουκαζή, Φραγκάτου Μαρία, Μαργαρίτα Παπαντώνη, Μαρία Κατσαρού, Ελένη Αλεξανδροπούλου, Ευθύμης Τζώρας, Χρήστος Καλμαντής, Δέσποινα Αποστολίδου, Βάσω Γρέντζελου, Νίκη Πολύζου, Δώρα Γιαννακοπούλου, Στίλβη Ψιλοπούλου, Μάνος Αντωνιάδης, Σοφία Ρούσου και η Γιάννα Σταυράκη.

fa24) Μέχρι πότε θα συνεχιστεί η παράσταση;

Στίλβη: Η παράστασή μας μετά από την εκπληκτική επιτυχία που είχε και μετά την παράταση που πήρε θα συνεχιστεί μέχρι και τέλος Μάρτη.

Σοφία: Για οχτώ ακόμη παραστάσεις..

Μαργαρίτα: Μέχρι τις 29 Μαρτίου, λοιπόν.

fa24) Ευχαριστούμε για την όμορφη συνέντευξη, καλή συνέχεια στην παράσταση και καλή επιτυχία σε ότι κάνετε απο δω και πέρα!

Ετικέτες
Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.